Z głębokim żalem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Cezarego Miżejewskiego – wybitnego polityka, społecznika i działacza na rzecz ekonomii społecznej. Zmarł 27 grudnia 2025 roku w dniu swoich 61. urodzin.
Cezary Miżejewski był człowiekiem o niezwykłej pasji społecznej i głębokim zaangażowaniu w sprawy najsłabszych. Jego droga życiowa wiodła od działalności opozycyjnej w latach osiemdziesiątych, przez pracę parlamentarną, aż po funkcje ministerialne i budowanie fundamentów polskiej ekonomii społecznej.
Działacz i wizjoner
W latach osiemdziesiątych działał w opozycji demokratycznej, wchodził w skład Grupy Politycznej Robotnik i wydawał w podziemiu pismo „Praca, Płaca, BHP”. Był członkiem założycielem odrodzonej Polskiej Partii Socjalistycznej, pozostając wiernym ideom solidarności społecznej i sprawiedliwości.
W latach 1993-1997 pełnił mandat posła na Sejm II kadencji z listy SLD. Jako doradca ministra pracy Jerzego Hausnera, a następnie podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej oraz sekretarz stanu w Ministerstwie Polityki Społecznej (2004-2005), odegrał kluczową rolę w tworzeniu prawnych podstaw polskiego modelu ekonomii społecznej.
Budowniczy ekonomii społecznej
Cezary Miżejewski był autorem przełomowych ustaw o zatrudnieniu socjalnym i o spółdzielniach socjalnych – aktów prawnych, które otworzyły drogę do aktywizacji zawodowej osób zagrożonych wykluczeniem społecznym. Nie poprzestał jednak na tworzeniu prawa – sam został pracownikiem spółdzielni socjalnej „Opoka” w Kluczach, dając osobisty przykład wiary w ideę, którą współtworzył.
Jego zaangażowanie w rozwój sektora ekonomii społecznej było wielopłaszczyznowe. Od 2013 roku działał w zarządzie Wspólnoty Roboczej Związków Organizacji Socjalnych (WRZOS), a następnie objął funkcję prezesa zarządu. Był współzałożycielem EAPN Polska, członkiem Krajowego Komitetu Rozwoju Ekonomii Społecznej przy MRPiPS (od 2023 roku jako wiceprzewodniczący), oraz przewodniczącym Ogólnopolskiego Związku Rewizyjnego Spółdzielni Socjalnych.
Uznanie i pamięć
Za swoją działalność na rzecz kultury niezależnej otrzymał odznakę Zasłużony Działacz Kultury oraz Odznakę Honorową za Zasługi dla Ochrony Pracy. W 2014 roku został odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności – wyrazem uznania za zaangażowanie w budowanie wolnej Polski.
Jego zasługi na polu budowania polskiego modelu ekonomii społecznej i spółdzielczości socjalnej są nieocenione. Pozostawił po sobie trwały ślad w polskim prawodawstwie i praktyce społecznej, ale przede wszystkim pozostanie w pamięci jako człowiek dobry, wrażliwy i mądry – jak określiła Go ministra rodziny, pracy i polityki społecznej Agnieszka Dziemianowicz-Bąk.
Cześć Jego Pamięci.
